Categorie: Column

Wie betaalt, bepaalt steeds minder.

Nederland wordt een bureaucratisch doolhof. Met een manager in Den Haag en de baas in Brussel. In Rhenen, Achterberg en Elst voelen we hetzelfde. Het coalitieakkoord belooft van alles, maar de regeldruk daalt niet. Dat doet denken aan iemand die op dieet gaat en eerst nog bitterballen bestelt.

Deze puzzel zien we al jaren. Er wordt van alles beloofd: minder overheid, meer vrijheid. Maar ondertussen wordt de overheid groter met meer bevoegdheden. Tijdens corona kreeg de overheid vergaande bevoegdheden, zogenaamd tijdelijk en noodzakelijk. Intussen bemoeit zij zich steeds vaker met ons dagelijks leven: hoe we wonen, eten, reizen, verwarmen, identificeren en welke keuzes wij nog zelf mogen maken. Boeren met stikstofregels. Ouders in de toeslagenaffaire. Ouderen die aan hun lot worden overgelaten. Jongeren zonder onderdak. Iedereen raakt verstrikt in de modellenwerkelijkheid van de overheid.

Ondertussen is de overheid een rupsje nooit genoeg. Meer defensie, meer klimaatbeleid, meer… Over die keuzes kun je verschillen, maar één ding staat vast: de rekening komt bij u terecht. En wordt er naar u geluisterd? Er wordt over uw hoofd heen besloten, door modellen en onleesbare rapporten. De werkelijkheid is steeds verder weg. Het systeem is steeds belangrijker. Niemand zit meer achter het stuur, behalve de machine. En we raken steeds verdeelder in links en rechts, alsof de overheid dat wil, die verwijst naar de splinter in uw oog, maar de eigen balk ziet zij niet.

Maar ik geloof daar niet meer in. Ik geloof alleen nog in gezond verstand. Orwell beschreef in 1984: oorlog is vrede, vrijheid is slavernij en onwetendheid is kracht. Meer regels worden verkocht als vrijheid, meer toezicht als veiligheid, meer sturing als keuzevrijheid. Ook lokaal herkennen we dat. De overheid heeft een taak. Maar er is een grens tussen besturen en betuttelen, tussen beschermen en beheersen. Er is maar één vraag: als we meer betalen, waarom bepalen we dan steeds minder? Zelfs een toverwoord als participatie verandert dat niet. Noem het gewoon meedoen, maar dan ook echt!

“Er bestaat niets zo permanent als een tijdelijke overheidsmaatregel.” — Milton Friedman

De Lokale Volkspartij kiest voor U: minder regels waar het kan, meer eigen verantwoordelijkheid waar het hoort. De overheid is er voor U, niet andersom. Daarom: praat met ons en laat U niet wegcijferen door onbegrijpelijk beleid.

Vriendelijke groet,

Gerard

[deze column was 30-09-2026 te lezen in de Rijnpost]

Respect

In mijn werkzame leven als persfotograaf heb ik veel burgemeesters gekend. Burgemeester Van der Top was daarin een uitzondering want die kende ik alleen vanaf het moment dat hij achteruitrijdend zijn trekhaak in mijn bumper parkeerde. Met al zijn opvolgers had ik een betere en zeer goede band. Stuk voor stuk heren die een bepaalde status genoten. Uit respect voor die status heb ik geen van allen ooit bij de voornaam genoemd, niet in het openbaar en ook niet privé.

Het was dan ook echt leuk met burgemeester Frits Naafs. Ik had de eer om de eerste foto van hem te maken als burgemeester, moest daarvoor nog wel even naar het Paushuize in Utrecht rijden waar hij door de commissaris van de koningin werd beëdigd. Ook met zijn opvolger, burgemeester Joost van Oostrum had ik een zeer goede band. Ik herinner mij nog zijn gezicht toen ik bij hem thuis was omdat iemand het nodig vond om een grote kei door zijn kamerraam te gooien (en nee, die stond niet open op dat moment). Ik had de eer om zijn afscheid in de gemeente Rhenen te fotograferen en reed voor zijn beëdiging naar zijn nieuwe gemeente, Berkelland.

Burgemeester Van Oostrum werd opgevolgd door burgemeester Hans van der Pas. Ook met hem had ik een zeer goede band en we leerden elkaar al snel kennen toen vlak na zijn aanstelling er een forse brand woede in de Tollekamp waarbij oud-gemeentesecretaris Wim Hofland het leven liet. Met een reportage van de afscheidsreceptie van burgemeester Van der Pas en een nieuwsitem van diens aanstelling als burgemeester van Maashorst nam ik ook afscheid van hem als burgemeester en niet als Hans.

Inmiddels ben ik alweer 3 jaar gestopt als fotograaf en ben niet betrokken geweest bij de aanstelling van burgemeester Géran Kaai maar ik ken hem al wel een beetje. Hij komt op mij over als een vriendelijke en toegankelijke burgemeester. Toch spreek ik hem ook nog steeds aan met burgemeester, uit respect.

Datzelfde respect had ik ook graag gezien bij de coalitievorming na de afgelopen verkiezingen. Met 4 zetels is onze partij, De Lokale Volkspartij, naast de SGP als grootste geëindigd. In mijn ogen hadden wij samen met de SGP voor een prima coalitie kunnen zorgen als men de uitslag van de verkiezingen had gerespecteerd. Een traditionele coalitievorming was op z’n plaats geweest. Helaas dacht niet iedereen daar zo over, of liever gezegd iedereen niet.

Vriendelijke groet,
Peter

[deze column was 15-07-2026 te lezen in de Rijnpost]